Titel

India, een aangrijpend voorbeeld van wat overbevolking voor een land betekent. Één miljard inwoners in één land is moeilijk te vatten. NY is de stad die nooit slaapt, India is het land dat nooit slaapt. Op nachtelijke busreizen door het land blijf je dolende mensen tegenkomen: in de stad, op het platteland, maakt niet uit.

Gezinnen bouwen huizen tussen reclameborden op 3 meter hoogte of onder de trap in het station naast en tussen de sporen. Deze onhoudbare situatie maakt geld ontzettend belangrijk.
Elke roepie is voor velen een stap dichter bij het voorzien van eigen basisvoorzieniningen.
Dit heeft tot gevolg dat men er letterlijk alles probeert te verkopen, én op de meest onmogelijke plaatsen. Niemand kijkt op van mannen die met zakken nootjes laveren tussen het verkeer op de autosnelweg in Mumbai. Deze razende weg staat er ook voor de letterlijke scheiding tussen arm en rijk. Sloppenwijken aan de ene kant, ongekende Bollywood-rijkdom aan de andere kant. Het contrast is enorm.

Doch kwam ik weinig tot geen agressiviteit tegen, velen trekken zich terug in spiritualiteit en vinden geluk in hun situatie. In het verkeer zijn weinig tot geen regels, een autosnelweg heeft 3 rijvakken maar 7 auto's rijden naast en rond elkaar. Het verkeer zit soms muurvast, maar weinigen vloeken, geen fuck you’s of middelvingers, enkel getoeter, want dat is hier de richtingaanwijzer - 'hé, ik ga inhalen'.

Logistiek kan ik niet zeggen dat de chaos niet functioneert, bussen zijn relatief op tijd en als een trein een uur later is: drink dan wat thee op het perron en sla een praatje met de reizigers rond je.
Op vlak van de levensstandaard lijkt de chaos me heel wat minder functionerend, veel mensen worden uitgebuit en doen mensonterende jobs voor een hongerloon. In elk station zie je mensen tussen de sporen op blote voeten tussen het afval en 10 centimeter in het smerige water lege flessen oprapen. Chaos beloont hier enkel de sterksten. Al geldt dat op een manier ook voor ons georganiseerde Westen?

Wat me vooral bij zal blijven is de draagkracht van alle mensen die ik ontmoette. Onze dagelijkse problemen zijn peulenschillen vergeleken met wat de mensen hier tegenop moeten boksen, maar iedereen lacht en blijft terugvallen in hulpvaardigheid en vriendelijkheid. Deze fotoreeks probeert vooral dat laatste in beeld te brengen, en een beeld te schetsen van de positiviteit in het dagelijkse India en van de unieke inwoners die dit land bevolken.